Kiedy Marianka miała 10 latek, pojechała na wycieczkę szkolną. Była uczennicą szkoły Pro Liberis Silesiae na opolskiej Malinie, działającej pod przewodnictwem prezes dyrektor Małgorzaty Wysdak wg zasad Marii Montessori, szkoły, która, wychowując z miłością, odpowiedzialnością, w duchu sprawiedliwości i dobroci, przygotowuje dzieci do aktywnego i świadomego kształtowania współczesnego świata. Przed wyjazdem córka przyniosła do podpisania Regulamin Wycieczki.
REGULAMIN WYCIECZKI SZKOLNEJ ORGANIZOWANEJ PRZEZ SZKOŁĘ STOWARZYSZENIA PRO LIBERIS SILESIAE W OPOLU (wyciąg, pisownia oryginalna)
Uczestnikom wycieczki zabrania się zabierania ze sobą telefonów komórkowych, iphonów, ipadów i innych podobnych urządzeń. W przypadku naruszenia przez ucznia postanowień ust. 6 opiekun, wychowawca lub kierownik wycieczki mają prawo odebrania uczniowi telefonu komórkowego, urządzenia elektronicznego i zdeponowania go po powrocie rodzicom.
Organizator nie ponosi odpowiedzialności za telefony i inne rzeczy wartościowe uczestników wycieczki.
Telefoniczne rozmowy z dzieckiem w nagłych przypadkach możliwe codziennie w godzinach 7.30-9.00 pod nr telefonu opiekuna danego dziecka.
Każdy Uczestnik ma obowiązek:
– brać udział we wszystkich zajęciach programowych
– stosować się do wewnętrznych regulaminów zajęć prowadzonych przez opiekunów
– szanować wychowawców, kolegów, inne osoby oraz samego siebie
– natychmiast poinformować wychowawcę w razie dostrzeżenia sytuacji stwarzającej zagrożenie dla życia i zdrowia innych
– informować kadrę wycieczki o każdej chorobie lub złym samopoczuciu
– pokrycia wszystkich strat materialnych, jeżeli były przez niego spowodowane
Na wycieczki obowiązuje bezwzględny zakaz spożywania niedozwolonych napojów i innych używek, w tym także napoje gazowane, gumy do żucia, chipsy, itd.
Każdy Uczestnik ma prawo:
– do radosnego i bezpiecznego wypoczynku.
– do udziału we wszystkich zajęciach programowych
– zwracać się ze wszystkimi problemami do wychowawcy
Nieprzestrzeganie regulaminu spowoduje następujące konsekwencje:
1. Upomnienie przez opiekuna / kierownika.
2. Zakaz udziału w niektórych zajęciach programowych.
3. Nagana kierownika.
4. Powiadomienie rodziców (opiekunów) i szkoły o zachowaniu.
5. Wydalenie z wycieczki na koszt własny uczestnika i bez zwrotu kosztów za niewykorzystany czas pobytu.
Regulamin w czasie wycieczki
Zachowanie człowieka w miejscach publicznych daje świadectwo o jego kulturze, może mieć również wpływ na bezpieczeństwo innych osób. Dlatego każdy uczestnik wycieczki zobowiązany jest:
1. Zachowywać się w sposób zdyscyplinowany i kulturalny.
6. Traktować z należytym respektem obiekty zabytkowe i eksponaty muzealne.
8. W czasie trwania wycieczki należy dbać o dobre imię własne i szkoły.
10. Za sporządzone zniszczenie lub uszkodzenie sprzętu ponosi koszty uczestnik.
11. W miejscach noclegowych postępować zgodnie z obowiązującym tam regulaminem.
12. Za nieprzestrzeganie regulaminu uczeń może być ukarany zgodnie z przepisami statutu szkoły.
Zasady bezpieczeństwa w czasie podróży autokarem
1. Kierownik wycieczki wsiada pierwszy i ustala kolejność zajmowania miejsc.
2. Kierownik wycieczki siada przy drzwiach z przodu autobusu.
3. Opiekun wsiada ostatni i zajmuje miejsce z tyłu autokaru przy drzwiach.
6. W czasie podróży zabrania się jedzenia i picia w autokarze.
7. Zabrania się również spożywania podczas podróży napojów gazowanych oraz chipsów.
8. Przy wysiadaniu z autokaru – pierwszy wysiada opiekun i stojąc przy drzwiach ustawia młodzież, zwraca uwagę, aby nie przebiegała przez jezdnię.
9. Uczestnicy wycieczki zostawiają porządek w autokarze i zabierają swoje rzeczy.
10. Kierownik wysiada ostatni – sprawdza autokar.
Zasady poruszania się po drogach w czasie wycieczki
2. Uczestnicy idą parami lewą stroną drogi (w przypadku, gdy nie ma chodnika lub miejsca przeznaczonego dla pieszych, na przedzie grupy zawsze idzie prowadzący wycieczkę, następnie najsłabsi, którzy nadają tempo marszu, kolumnę zamyka opiekun wycieczki.)
4. Nie wolno zatrzymywać się w miejscach, gdzie utrudniona jest widoczność tzn. na zakrętach, za i przed wzniesieniem, które zasłaniają widoczność nam i kierującym.
5. Jeżeli kolumna przekracza 20 m maszerujący po lewej stronie są obowiązani nieść latarnie białe rozmieszczone, co 10 m, widoczne z odległości 150 m.
Regulamin wycieczki górskiej
1. W czasie trwania wycieczki wszyscy uczestnicy podporządkowują się rozkazom i poleceniom prowadzącego.
2. Poruszamy się według ustalonego porządku:
– przewodnik idzie pierwszy, nikt nie może go wyprzedzać, on dyktuje tempo marszu,
– grupę zamyka opiekun grupy i za tą osobą nie należy pozostawać
– grupa nie powinna rozciągać się na długiej przestrzeni.
3. Na zboczach stromych, oślizgłych najsprawniejsi znajdują się na początku i na końcu grupy, pomagając mniej sprawnym.
5. Przy podchodzeniu pod górę nie należy rozmawiać, utrudnia to rytmiczne oddychanie i dodatkowo męczy.
6. Przy schodzeniu w dół po stromych zboczach i w terenie skalnym należy zwracać uwagę na każdorazowe ustawienie stopy. Nigdy nie zbiegamy w dół.
7. Na trasie odpoczywamy, co godzinę, czas trwania wypoczynku wynosi 15 minut (zdejmujemy plecaki, można usiąść, ale nie bezpośrednio na ziemi lub głazach, w czasie upału chronimy się do cienia).
10. W sytuacjach trudnych nie wzniecamy paniki, rygorystycznie podporządkowujemy się poleceniom prowadzącego wycieczkę:
– mgła – w razie zgubienia szlaku turystycznego cofamy się całą grupą do ostatniego znaku,
– burza – cała grupą schodzimy poniżej grani i przeczekujemy burzę (uczestnicy pozbywają się metalowych przedmiotów, okrywają się pelerynami i w pozycji kucznej przeczekują burzę),
– lęk przestrzeni – pomagają oddelegowani doświadczeni uczestnicy w pokonaniu niebezpiecznego odcinka – nie dopuszczamy do paniki.
11. W razie wypadku osobom udającym się po pomoc dokładnie określamy miejsce wypadku i rodzaj obrażenia. Nigdy nie wolno zostawić rannego samotnie, nawet, gdy znajdujemy się w łatwym terenie górskim.
W przypadku zaginięcia uczeń (uczniowie) pozostają bezwzględnie w miejscu zaginięcia!!!
Regulamin nie tylko bardzo mi się spodobał jako całość, ale też zawierał fragmenty, które spodobały mi się nad wyraz. Bardzo mi się spodobało, że zgodnie z regulaminem każdy Uczestnik nie tylko ma obowiązek brać udział we wszystkich zajęciach programowych, ale też ma prawo do udziału we wszystkich zajęciach programowych, a w razie nieprzestrzegania regulaminu, czyli np. niewzięcia udziału w jakichś zajęciach programowych, może dostać zakaz udziału w niektórych zajęciach programowych.
Ogromnie mi się spodobało, że regulamin precyzyjnie określa godziny, w jakich mają prawo wystąpić przypadki nagłe.
Bardzo mi się spodobało, że tempo marszu podczas wycieczki mają dyktować najsłabsi, chociaż szkoda, że w regulaminie nie został wskazany sposób typowania najsłabszych.
Nadzwyczaj spodobało mi się, że Uczestnik Wycieczki ma obowiązek szanować samego siebie.
Bardzo mi się spodobało, że w razie zaginięcia uczeń ma pozostać w miejscu zaginięcia z trzema wykrzyknikami.
Nie spodobało mi się tylko jedno, to na samym początku. Zakaz zabrania na wycieczkę telefonu komórkowego. Wyobraziłem sobie moją ukochaną córeczkę, jak zgubiła się w burzy i okryta peleryną siedzi w pozycji kucznej z białą latarnią w miejscu zaginięcia na jakimś oślizgłym zboczu i nie może nawet zadzwonić i powiedzieć: „Zgubiłam się, tatusiu, ratuj!”
Postanowiłem działać.
Odbyłem rozmowy z wychowawczynią Marianki, z prezes dyrektor Wysdak i, na koniec, z panią Patrycją, pedagog szkolną. W rozmowach tych podnosiłem, że córka ma prawo korzystać z telefonu, że używa go świadomie i że zasady obowiązujące w naszej rodzinie wręcz nakazują jej mieć zawsze telefon przy sobie.
Bzdury, jakich się przy tej okazji nasłuchałem, chyba nie zostały, niestety, zapisane i prawdopodobnie bezpowrotnie przepadły w odmętach historii. Zapamiętałem za to myśl finalną wyrażoną na koniec długiej dyskusji przez panią Patrycję, szkolną pedagog: przecież córka nie musi jechać na tę wycieczkę.
Ostatecznie Marianka na wycieczkę pojechała a wstrząsający dokument, jaki nakręciła posiadanym wbrew Regulaminowi Wycieczki telefonem w niczym nie ustępuje najwybitniejszym dziełom Jędrzeja Ciamajdy.
I jeszcze na koniec wypracowanie szkolne córuchny, bo znalazłem w rodzinnym archiwum. Napisane w pamiętnym roku, w którym odbyła się wycieczka.
